Friday, July 15, 2011

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ဘၾကီးဘုန္းၾကီး(၂)

ဆရာၾကီးဦးၾကည္၏ တရားမ်ားႏွင့္ ေအာင္ပီဗ်တို ့ မေတြ့ခင္က ဘၾကီးဘုန္းၾကီးစြမ္းသမွ် ကို အားကိုးတၾကီး ခိုလႈံခဲ့ရပါသည္။ စာေရးသူမွ သမထလုပ္ငန္းမ်ားမွ ဝိပႆနာကို သေဘာေပါက္လာပုံ ကို ၿပန္လည္တင္ၿပလို၍ ဆရာၾကီးဦးၾကည္ေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးအေၾကာင္းမ်ားကို ထည့္သြင္းမိပါေၾကာင္း။






နဂါးတို႔၏ ပင္ကိုယ္အသြင္ မစြန္႔ႏိုင္ျခင္း ဒုကၡမ်ိဳး၅-ပါး။ ။
(၁) နဂါးအခ်င္းခ်င္း ေမထုန္မႈုျပဳေသာအခါ၊
(၂) လံုး၀ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာအခါ၊
(၃) ပဋိသေႏၶယူစဥ္အခါ၊
(၄) အေရေဟာင္းစြန္႔ေသာအခါ၊
(၅) ေသလြန္ေသာအခါတို႔၌ မူလနဂါး၏ ကိုယ္ခႏၶာပင္ ျဖစ္၏။

နဂါးမ်ိဳး ၇-ပါး။ ။
ဂဠဳန္ငွက္ေဘးမွ ကင္းေ၀းေသာ နဂါးမ်ားဟူလို။
(၁) ပဏီတ တရာ-ဇလာဗုဇ, ဂဗၻေသယ်က, ဥပပါတိက, ဟုဆိုအပ္ေသာ မိမိတို႔ဇာတ္သေဘာအားျဖင့္ ျမတ္ေသာ နဂါးတို႔လည္း တမ်ိဳး၊
(၂) ကမၺလႆ တရာ-နဂါးစစ္သူၾကီး, စစ္ဗိုလ္မႉး, စစ္ဘုရင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကမၺလနဂါး, အႆတရ နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၃) ဓတရ႒ာ-ဓတရ႒မည္ေသာ နဂါးဘုရင္တို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၄) သတၱ သိဒႏၲရ ၀ါသိေနာ- ေတာင္စဥ္သီဒါ မဟာသမုဒၵရာ၌ ေနၾကကုန္ေသာ နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၅) ပထ၀ိ႒ကာ-ေျမအတြင္း၌ မွီတင္းပုန္းေအာင္းကာ ေနေလ့ရွိၾကကုန္ေသာ ေျမေအာင္းနဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၆) ပဗၺတ႒ကာ-ေတာင္ေခါင္း ေတာင္တြင္း၌ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ေတာင္တြင္းနဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၇) ၀ိမာန႒ကာ-ေဘာဂ၀တီ နဂါးျပည္၌ ေရႊေငြဗိမာန္ စံအိမ္ပ်ံျဖင့္ ဇိမ္ခံေပ်ာ္ပါး၍ ေနၾကကုန္ေသာ နတ္နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး။

နဂါးမ်ိဳး ၁၁၂၄-ပါး၊ တနည္း။ ။
က႒မုခ, ပုတိမုခ, အဂၢိမုခ, သတၳမုခ, ေခၚ နဂါး ေလးပါးကိုတည္၊
ဒ႒၀ိသ, ဒိ႒၀ိသ, ဖု႒၀ိသ, ၀ါတ၀ိသ, ေခၚ အဆိပ္မ်ိဳး ၄-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၁၆-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္၊ အာဂဒ၀ိသေနာေဃာရ၀ိသ, ေနာအာဂဒ၀ိသ ေဃာရ၀ိသ,
့အာဂဒ၀ိသစေဃာရ၀ိသ, ေနာအာဂဒ၀ိသစ နေဃာရ၀ိသ, ေခၚ အဆိပ္မ်ိဳး ၄-ပါးႏွင့္ ထပ္ေျမႇာက္ ၆၄-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္ ေယာနိမ်ိဳး ၄ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၂၅၆-ပါးရ၏၊ ၎င္းကိုတည္ ေရေန, ၾကည္းေန ၂-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၅၁၂-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္ ၊ ကာမ႐ူပီ, အကာမ႐ူပီ ေခၚ စည္းစိမ္ရွိမဲ့ ၂-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ေသာ္ နဂါးမ်ိဳးေပါင္း ၁၀၂၄-ပါးရ၏။

့တခုေသာမိုးရြာသည့္ ညခင္းအခ်ိန္တြင္ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးက စိတ္လိုလက္ရၿဖင့္ "ေအးကြ၊ေအာင္ပီဗ်ေရ..... ေဟာဒီ ပုတီးကိုပီပီၿပင္ၿပင္စိပ္၊ နဂါးမင္း အေစာင့္ အေ႐ွာက ္ရတယ္ကြ" ဟုဆိုလာပါသည္။ထိုအခါ......

ဆက္လက္ေဖာ္ၿပပါမည္။
ရည္ညြန္း။
ဆရာၾကီးဦးၾကည္
သုေတသနႏွင့္သ႐ုပ္ၿပအဘိဓၶာန္။

Thursday, July 14, 2011

ဗုဒၶဘုရား၏ေနာက္ဆုံးမိန္ ့ခြန္းေတာ္။

ဟႏၵဒါနိ ဘိကၡေဝ အာမႏၲ ယာမိ ေဝါ ဝယ ဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၼာေဒထ။

ဘိကၡေဝ=ခ်စ္သားခ်စ္သမီးတို ့
ဟႏၵဒါနိ=ယခုအခါ
ေဝါ=သင္ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို ့အား
အာမႏၲယာမိ= ငါဘုရားေနာက္ဆုံးေခၚေတာ္မူ၏။
သခၤါရာ=႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး သခၤါရတရားတို ့သည္
ဝယဓမၼာ=ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာ႐ွိကုန္၏
အပၸမာေဒန=မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားႏွင့္
သမၸာေဒထ=ၿပည့္စုံရစ္ၾက
သမၸာေဒထ=ကိုယ္စီကိုယ္ငွၿပည့္စုံရစ္ၾက ။

ဘုရားဗုဒၶ၊ မိန္ ့ဟၿမြက္ေခၽြ။
ေနာက္ဆုံးစကား မွာၾကားခဲ့ေပ။
႐ုပ္နာမ္ သခၤါရ၊ ဝယဓေမၼ၊
သတိထားပြား မ်ားရစ္ၾကေလ။

Wednesday, July 13, 2011

ေဝဒနာ

ခ်မ္းသာေတြ ့ၿငား၊ခံစားခ်ိန္မွာ၊အာ႐ုံဝတၱဳ၊ ေပါင္းစုလို ့သာ၊ ခံစားၿပီးပ်က္ ေရပြက္ပမာ၊ ငါခံစား ထင္မွား ဒိဠိသာ။ ဆင္းရဲေတြ ့လဲ၊ ပ်က္ၿမဲမွန္စြာ၊ သူငါမဟုတ္၊ နာမ္ ႐ုပ္ႏွစ္ၿဖာ၊ သဘာဝထဲ၊ ငါလဲမပါ၊ မွန္စြာၾကည့္၊ ဥာဏ္သိ ေဝဒနာ။ ခံစားခ်က္က၊ ေဝဒနာကၡႏၶာ၊ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ ဘာပဲေတြ ့လာ၊ ေဝဒနာ႐ွဳ၊ ပ်က္မွဳေသခ်ာ၊ ႐ွဳပါမွ အနိစၥဥေပကၡာ။
ဆရာၾကီးဦးၾကည္အား ဦးထိပ္ထားလ်က္

Saturday, July 9, 2011

ကၽႊႏု္ပ္ႏွင့္ဘၾကီးဘုန္းၾကီး(၁)

ဆရာၾကီးဦးၾကည္၏ တရားမ်ားႏွင့္ ေအာင္ပီဗ်တို ့ မေတြ့ခင္က ဘၾကီးဘုန္းၾကီးစြမ္းသမွ် ကို အားကိုးတၾကီး ခိုလႈံခဲ့ရပါသည္။ စာေရးသူမွ သမထလုပ္ငန္းမ်ားမွ ဝိပႆနာကို သေဘာေပါက္လာပုံ ကို ၿပန္လည္တင္ၿပလို၍ ဆရာၾကီးဦးၾကည္ေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးအေၾကာင္းမ်ားကို ထည့္သြင္းမိပါေၾကာင္း။




ဘုန္းေတာ္ၾကီးဘြဲ ့=ဦးဆေႏၵာသာရ
ေက်ာင္းတိုက္အမည္=ဝိဇၨာသိပၸံေက်ာင္း
သက္ေတာ္ ၉၃တြင္ ဘဝနတ္ထံပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။

ပဠာန္းဆရာေတာ္(ပဠာန္းဘုန္းၾကီး)





ကၽြန္ေတာ္တို ့သည္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား ခ်စ္စႏိုးၿဖင့္ ဗိုလ္ေဒါၾကီးဟု ေခၚၾကသည္။ဘြဲ ့အမည္ ကိုယ္က ေဒါပါသည္က တစ္ေၾကာင္း၊စိတ္သေဘာရိုးေၿဖာင့္ေသာ္လည္း စိတ္တိုတတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း ေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္း ဟုတစ္မ်ိဳး၊ ဗိုလ္ေဒါၾကီးဟုတစ္သြယ္ ေခၚၾက၏။ သူမ်ားထက္ထူးကဲတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ပီဗ် ကမူ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးဟု ေခၚၿပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၿမန္မာဓေလ့တြင္ အေဖကို အဘ၊ အဘိုးကို ဘၾကီး ဟု ေခၚသည့္နည္းတူ အဘုိးအရြယ္ ဘုန္းဘုန္းအား ထိုကဲ့သို ့ေခၚရသည္ကို အရသာေတြ ့လွေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ္ ရွည္လ်ားစြာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အမည္မ်ားကိုေရးသား ေနသည္မွာ အေၾကာင္းမ်ား စြာရိွလွ၏။ေဖာ္ၿပအ့ံ။
တစ္ေနကုန္ ပဠာန္း(၂၄)ပစၥည္းကိုရြတ္၍ ပုတီးစိပ္ေလ့ရိွၿပီး၊ တႏွစ္တခါလည္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ပင့္ကာ စုေပါင္းပဠာန္းရြတ္ပူေဇာ္ပြဲ မ်ားကိုဦးေဆာင္က်င္းပေလ့ရွိသၿဖင့္လည္း ပဠာန္းဘုန္းၾကီးဟု ေခၚၾကၿပန္သည္။ ပဠာန္းရြတ္ပြဲမွရေသာ ပဠာန္းေရသည္ ပရိတ္ေရကဲ့သို ့ပင္အစြမ္းထက္လွသည္ဟု ဆိုကာ ရိုရိုေသေသေသာက္သုံးၾကၿပန္သည္။ အခ်ဳိ ့ေသာစီးပြားေရးသမားမ်ား သည္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ ပဠာန္းေရမ်ားကို မိမိတို ့၏ ေရာင္းရးဝယ္တာကိစၥမ်ားအတြက္ အသုံးခ်ၾကၿပန္သည္။ ယံုၾကည္သေလာက္လည္း အက်ဳိးေပးထက္သန္ကာ စီးပြားေကာင္းၾကသၿဖင့္ အလုအယက္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကၿပန္သည္။ အခ်ဳိ ့ဒါယိကာမ်ားသည္ မိမိတို ့အသစ္ဝယ္လာေသာ ကားကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို ့ေမာင္းလာၿပီး၊ ဘုန္းဘုန္းကားကို အႏၲရာယ္ကင္း ပရိတ္ရြတ္ေပးပါဟု ေလ်ာက္ထားလာၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးမွာမေနသာဘဲ ကားေပၚတက္၍ ရြတ္ဖတ္ရၿပန္၏။ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီကာ ေရာင္းမထြက္ေသာကားမ်ားသည္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ ပရိတ္တန္ခိုးေၾကာင့္ ၁ရက္ ၂ရက္ အတြင္းေစ်းေကာင္းရကာေရာင္းထြက္သြားသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ထိုသည္မ်ား အတြက္ေၾကာင့္ ပဠာန္းဘုန္းၾကီးဟု ေခၚၾကၿပန္ေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္၏ ကိုယ္ေတြ ့ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုလည္းရွိေသး၏။ တေန ့ေသာေမွာင္ရီပ်ဳိးစ အခ်ိန္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အား ခ်ီလ်က္ ေဒၚနီဆိုေသာ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးသည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို ့အေမာတေကာ ေရာက္လာ၏။ ေရာက္လ်င္ဆရာေတာ္သီတင္းသုံးရာ သို ့တက္လာကာ ဘုန္းဘုန္းတပည့္ေတာ္မ ေၿမးကေလး ညည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ေရာက္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာက လန္ ့ႏိုးၿပီးငိုတယ္ဘုရား၊ ၃ည ရိွၿပီ၊ တပည့္ေတာ္မတို ့ကိုကယ္ပါဘုရားဟု ေလ်ာက္ထားလာပါသည္။ ဘုန္းၾကီးမွ ပဠာန္း ေရအနည္းငယ္ေသာက္ေစ၍ ကေလးငယ္၏ေခါင္းအား လက္ၿဖင့္သပ္ကာ ေမတၱာပြားပို ့ပါသည္။ ထိုေၿမးအဘြားႏွစ္ဦးၿပန္သြားၿပီး သိပ္မၾကာမီွတြင္ အၿဖစ္ဆန္းတစ္ခု ထပ္မံေတြ ့ရၿပန္ပါသည္။ ေခါင္း ကိုယ္ လက္ တို ့အားမၿမင္ရေသာ က်ဳိးၿဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ထားသကဲ့သို ့ၿဖစ္ေနေသာ အသားမဲမဲမိန္းမၾကီးတစ္ဦးသည္ တစ္စုံတစ္ခုအားေၾကာက္ရြံ ့စိုးရိမ္ေနေသာ အမူအရာၿဖင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝင္းထဲသို ့ဝင္လာကာ ဘုန္းၾကီးသီတင္းသံုးေသာ ေက်ာင္းေပါက္တြင္ရပ္ေန၏။ ႏုတ္မွလည္း ေၾကာက္ပါၿပီ၊တပည့္ေတာ္ကို ခြင့္လြတ္ပါဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရရြတ္ေန၏။ ထိုအခါ ဘုန္းဘုန္းက"ဟဲ့ ဒကာမ၊ ငါ ႏွင့္ကို ဘယ့္ႏွယ့္ၿပဳတုန္း။ အေၾကာင္းမွန္ ေၿပာစမ္းဟု" ခပ္ဆတ္ဆတ္ ေၿပာလိုက္ေတာ့၏။ ထိုသည့္ မိန္းမၾကီးသည္ အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ကာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်လ်က္ "တပည့္ေတာ္မ စြယ္ေတာ္ဘုရား အနီး ေညာင္ပင္ကပါ၊ လြန္ခဲ့သည့္ရက္က တပည့္ေတာ္မ၏သားငယ္ ေသဆုံးသြားလို ့ အစားၿပန္လိုခ်င္လို ့ ေဒၚနီရဲ့ေၿမးကေလးကို ၿပဳစားမိပါသည္။ အခု ႐ုကၡစိုးမင္းက ဦးဆေႏၵာအား သြားေရာက္ေတာင္းပန္ရမယ္၊ ေညာင္ပင္တြင္လည္း ဆက္လက္ ေနခြင့္မ႐ိွေတာ့ဘူး။" ဟုတုန္လွူပ္စြာ မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ေၿပာပါသည္။ ဘုန္းဘုန္းက "ဟဲ့ ဒကာမ ေရွ ့ကိုတိုး၊ ငါ့ ကိုဦးခ်၊ ကေလးေတြကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္။ အသင္၏ ေနရာအတြက္ ငါေမတၱာပို ့ေပးမယ္" ဟုမိန္ ့၏။ ထိုအခါ မိန္းမၾကီးက "တပည့္ေတာ္ထိုင္လို ့မရဘူး၊ က်ဳိးေတြကိုအရင္ေၿဖေပးပါဦး" ဟုေၿပာေသာအခါ ဘုန္းၾကီးက လက္စြဲေတာ္ ပဠာန္းေရစင္ၿဖင့္ ဖ်န္းပက္ေပးေလ၏။ တခဏအၾကာတြင္ လြတ္လပ္သြားေသာအမူအရာၿဖင့္ ဘုန္းဘုန္းအား ပဆစ္တုပ္ဝပ္ခ်လ်က္ ကုန္းကုန္းၾကီးၿငိမ္ေနၿပန္၏။ အနီးရွိကပၸိယ ဦးၿမင့္မွ ဆြဲထူလိုက္ေသာအခါမွ ထုိသည့္မိန္းမၾကီးသည္ အၿဖစ္အပ်က္အားလံုးအား သူလုံးဝ မသိေသာ အမူအရာၿဖင့္ ေတာင္ၾကည့္ေၿမာက္ၾကည့္ လုပ္ေနေသး၏။ အမႏုႆသည္ ထိုသည့္မိန္းမၾကီးအား ပူးဝင္ေႏွာက္ယွက္ေစစားလ်က္ရွိသည္ဟု ေနာင္တြင္ဘုန္းဘုန္းက ၿပန္လည္အမိန္ ့ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ဘဝင္တြင္လည္း တယ္ ဟုတ္တဲ့ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးပါလားဟု ေက်နပ္ဝမ္းေၿမာက္မိေတာ့၏။ ဘၾကီးဘုန္းၾကီး၏ အလြန္အစြမ္းထက္ လွသည္ဆိုေသာ ပဠာန္းပုတီးေစတီတည္နည္းကို အလ်င္းသင့္လ်င္ ေဖာ္ၿပပါမည္။

ေၿမေလ်ာက္ဝိဇၨာ





ဘၾကီးဘုန္းၾကီးသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ ၉မိုင္တဝိုက္တြင္ ယခုအခါကဲ့သို ့မစည္ကားေသးေသာ ၿမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လြပ္ေရးကာလ ေႏွာင္းပိုင္းအခ်ိန္ ေလာက္က ဒုတိယကမ ၻာစစ္ လက္က်န္ကားပ်က္တစီး၏ ေဘာ္ဒီကို ယာယီေက်ာင္းအၿဖစ္ အသုံးၿပဳကာ ဂမၻီရက်င့္စဥ္မ်ားကို ပြားမ်ားလ်က္ရွိသည္ဟု သိမွီသူမ်ားကဆိုၾကသည္။ ေနာင္တြင္ ေအဝမ္း႐ုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးတစ္ဦးက ၄င္းေကာင္း ပိုင္ေသာ ေၿမေနရာအခ်ိဳ ့အား ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား ေက်င္းဝင္းအၿဖစ္အၿပီးလႉလိုက္ေတာ့၏။ ထိုသည့္ေနာက္ပိုင္း ဝိဇၨာသိပၸံေက်ာင္းတိုက္ဆရာေတာ္ဟု ေက်ာ္ၾကားလာပါသည္။ ဘုန္းဘုန္းသည္ ရန္ကုန္ေၿမတြင္ အေၿခခ်သီတင္း မသုံးခင္က မသံုးလုံးနယ္ေၿမၿဖစ္ေသာ မလွဳိင္ဇာတိတြင္ သီတင္းသုံးေနေသး၏။ ထိုသည့္ေဒသမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ ေရႊတိဂုံဘုရားသို ့ ဆီမီးပူေဇာ္ရန္ဟုဆိုကာ ၅ပိသာ ဆီပုန္းကို ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထမ္းကာ ေၿခက်င္ခရီးၿဖင့္ ရန္ကုန္သို ့ ၾကြလာ၏။ ေရႊတိဂုံဘုရားတြင္ ဆီမီး ပူေဇာ္ၿပီးလ်င္လည္း ေၿခက်င္ပင္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿပန္လည္ၾကြခ်ီၿပန္၏။ အခ်ဳိ ့က ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား ရန္ကုန္ႏွင့္ မလိွဳင္ေဒသတို ့တြင္ တၿပိဳင္တည္း လိုလိုေတြ ့ရသည္။ ေရႊတိဂုံဘုရားတြင္ တပါတ္တခါ နီးပါး ဆီးပုန္းၾကီးထမ္းကာ ေတြ ့ရတတ္သည္ ဆိုၾကၿပန္သည္။ ဘုန္းၾကီးေၿမေၾကာ႐ွု ့ကာ ၾကြလာသည္ဟု ေၿပာစမွတ္ၿပဳၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သိလိုေဇာၿဖင္ ့ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးအားထိုအေၾကာင္း မ်ားေမးတတ္သည္။ "ဘုန္းဘုန္း ဘယ္လိုလုပ္ ခရီးအေဝးၾကီးကို ၾကြလာႏိုင္ပါလဲ" ဟုေမးေလ်ာက္တတ္၏။ ထိုအခါ..........
ဆက္လက္ေရးသားပါမည္(ေအာင္ပီဗ်)

သင္တရားရမည့္သူလား။

တရားရမည့္သူ
ပ​ဋိဘာဂ သမထာ ထင္လာတိဟိတ္တည္း။
ဥဒယဘယာ ဝိပႆနာ ထင္လာတိဟိတ္တည္း။

တရားမရႏိူင္ေသာသူ။
နိဗၺာန္မၿမင္ မဂ္မထင္လူတြင္(၆)ေယာက္ထုတ္
ကံကိေလသ ဝိပါက အႆ အစၧနဒုပ္။
၁။ကံ=ပဥၥာနႏၲရိယကံ က်ဴးလြန္သူ။
၂။ကိေလသ=ကိေလသာအားၾကီးသူ၊နိယတ မိစၧာအယူရွိသူ။
၃။ဝိပါက=အမိဝမ္းတြင္းကထဲက က်ဴိးပင္းလာသူ။
၄။အႆ=ရတနာသံုးပါးအေပၚအယံုအၾကည္မရိွသူ။
၅။အစၧ=တရားအားထုတ္ရန္ဆႏၵကင္းသူ။ပ်င္းသူ။
၆။ဒုပ္=ဒုပညာ(ပညာဟိတ္ အေမာဟဟိတ္ကင္းသူ)။

Monday, July 4, 2011

ေသာတာပန္

Sole dominion over the Earth, Going to Heaven, Lordship over all Worlds;The fruit of Stream-Entry (Sotāpanna) excels them.
ေျမတျပင္လံုး၌ ဧကရာဇ္မင္းျဖစ္ရသည္ထက္ လည္းေကာင္း၊ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္ထက္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ေလာကလံုးကို အစိုးရသည္ထက္ လည္းေကာင္း ေသာတာပန္ျဖစ္ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။

ရည္ညႊန္း။(ဓမၼပဒ/ The Dhammapada)

Tuesday, June 28, 2011

သစၥာ(၄)ပါးတရား။

၁) သမုဒယသစၥာ
၂) ဒုကၡသစၥာ
၃) မဂၢသစၥာ
၄) နိေရာဓသစၥာ
သမုဒယ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒုကၡ အက်ိဳး ျဖစ္သည္။
မဂၢ အေၾကာင္းေၾကာင့္ နိေရာဓ အက်ိဳး ျဖစ္သည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားဓမၼသည္ "ဧဟိပႆိကဓမၼ" ျဖစ္သည္ႏွင့္ အညီ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းမႈ ကိုသာ တစ္ေၾကာင္းတည္း ဦးတည္ပါသည္။
ၿမတ္စြာဘုရား႐ွင္က "ခ်စ္သားတို ့၊အရိယာတို ့သိအပ္ေသာ အမွန္တရားေလးပါးကို ထိုးထိုးထြင္းထြင္း၊ေၿဖာင့္ေၿဖာင့္မွန္မွန္ မသိၿခင္းေၾကာင့္ ငါဘုရားသည္လည္းေကာင္း၊ သင္ခ်စ္သားတို ့သည္လည္းေကာင္း ဤရွည္လ်ားလွစြာေသာ သံသရာဝယ္ တဝဲလည္လည္ က်င္လည္က်က္ စားခဲ့ရၿပီ" ဟုမိန္ ့မွာ ခဲ့ပါသည္။ ၿမတ္စြာဘုရား၏ ဤလမ္းညႊန္ခ်က္သည္ သံသရာထြက္လမ္း ဥပေဒသပင္ ၿဖစ္ပါသည္။
အဝိဇၨာ၏ ဖုံးကြယ္မႉေၾကာင့္ မိမ္ိတို ့အလြယ္တကူ မသိ႐ိွႏုိင္ေသာ အမွန္တရား(၄)ပါး သို ့မဟုတ္ သစၥာ(၄)ပါးတရားဟူသည္မွာ
(၁)သိရမည္ၿဖစ္ေသာ ဒုကၡသစၥာ
(၂)ပယ္ရမည္ၿဖစ္ေသာ သမုဒယသစၥာ
(၃)ဆိုက္ေရာက္ရမည္ၿဖစ္ေသာ နိေရာဓသစၥာ
(၄)ပြားမ်ားရမည္ၿဖစ္ေသာ မဂၢသစၥာ
တို ့အတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္အၿဖစ္ သတိပ႒ာန္(၄)ပါးၿဖစ္ေသာ
(၁)ကာယာႏုပႆနာ
(၂)ေဝဒနာႏုပႆနာ
(၃)စိတၱာႏုပႆနာ
(၄)ဓမၼာႏုပႆနာ
တို ့ကိုခြဲၿခား ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။