အရက္ေသာက္ၿခင္း၏အၿပစ္။

သုရာေမရယပါနံ ဘိကၡေဝ အာေသဝိတံ ဘာဝိတံ ဗဟုလီကတံ၊ နိရယတံဝတၱနိကံ၊ တိရိစၧာန ေယာနိသံဝတၱနိကံ၊ ေပတၱိဝိယသံဝတၱနိကံ၊ ေယာသဗၺလဟုေသာ သုရာေမရယ ပါနႆဝိပါေကာ မႏုႆဘူတႆ ဥမၼတၱတကသံ ဝတၱနိေကာ ေဟာတီတိ။
(အ႒ကထာနိပါတ္အဂုၤတၱရဒုစၥရိတ ဝိပါကသုတ္)

ရဟန္းတို ့... မွီဝဲအပ္၊ပြားမ်ားအပ္၊အၾကိမ္မ်ားစြာ ၿပဳအပ္ေသာ ေသရက္ကို ေသာက္ၿခင္းသည္ ငရဲ၌ ၿဖစ္ေစတတ္၏။ တိရိစၧာန္မ်ဴိး ၌ ၿဖစ္ေစတတ္၏။ ၿပိတၱာဘုံ၌ ၿဖစ္ေစတတ္သည္။ ေသရက္ကို ေသာက္ၿခင္း၏ အေပါ့ဆုံး အက်ဴိးသည္ လူၿဖစ္ေသာ သူအား ႐ူးသြပ္ၿခင္းကို ၿဖစ္ေစတတ္၏။ အရက္ေသာက္ေသာ သူအား လူဘဝရလွ်င္လည္း ႐ူးသြပ္ၿခင္း စိတ္မၿငိမ္ၿခင္း၊ နားထိုင္းၿခင္း၊ ပါးစပ္မွ အရိအရြဲ ယိုစီးၿခင္း အၿပစ္သည္ အရက္ေသာက္ေသာ သူအား အေပါ့ဆုံး အၿပစ္ ၿဖစ္သည္။

မဂဓဘာသာ(သို ့)BUDDHIST LANGUAGE

ပါဠိဟူေသာပုဒ္သည္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းအနက္၊ ထိန္းသိမ္းျခင္းအနက္၊ စီတန္းျခင္းအနက္၊ သီကံုးျခင္းအနက္၊ ကန္သင္း ကန္ေဘာင္ဆည္ျခင္းအနက္တို႕ကို ေဟာသည္။ ထိုပါဠိအမည္ရသည့္ ဘာသာစကားကို မဂဓတိုင္းသားတို႕က မိခင္စကား၊ ဖခင္စကားအျဖစ္ ေျပာဆိုၾကသည္၊ ေရးသားၾကသည္၊ သံုးစြဲၾကသည္။ မဂဓတိုင္းသည္ ထူးျခားမြန္ျမတ္သည့္ တိုင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ဘုရားအဆူဆူတို႕သည္ မဂဓတိုင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။ မဂဓတိုင္းသားတို႕၏ ဘာသာစကားႏွင့္ စာေပသည္ ဇမၺဴဒီပဟူေသာ အိႏ္ၵိယျပည္ႀကီး၌ လႊမ္းမိုးက်ယ္ျပန္႕လွ်က္ ရွိခဲ့သည္။ လူအမ်ားေျပာဆို သံုးစြဲသည့္ ဘာသာစကား၊ ကေလးမ်ားပင္လွ်င္ နားလည္လြယ္ေသာ၊ ေတာသားေတာင္သူတို႕ပင္ နားလည္လြယ္ေသာ အမ်ားသံုးဘာသာစကား၊ Common Language ျဖစ္သည္။
သိဒၶတၳေဂါတမဗုဒၶသည္ သကၠတိုင္းသားပင္ ျဖစ္ျငားေသာ္လည္း သကၠဘာသာစကားကိုသံုးစြဲ၍ သူ၏ဓမၼတို႕ကို မေဟာၾကားခဲ့၊ လူအမ်ားတို႕၏ အက်ဳိးစီးပြားအလို႕ငွာ ပြင့္ေတာ္မူလာေသာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သူ၏ဓမ္ၼကို လူအမ်ားတို႕ သိနားလည္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ အမ်ားသံုးဘာသာ စကားကို သံုးစြဲ၍ သူ၏ဓမၼတို႕ကို ေဟာေျပာျဖန္႕ခ်ိေတာ္မူခဲ့သည္။ ယေန႕ေခတ္တြင္ ဗုဒၶဓမၼတို႕ကို ကမၻာသို႕ျပန္႕ပြား ေစရန္ ကမၻာသံုးဘာသာစကားျဖစ္သည့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ျဖန္႕ခ်ိရသကဲ့သို႕ပင္ ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာ၏ ေပါက္ဖြားရာ၊ ျမစ္ဖ်ားခံရာ ဘာသာသည္ လက္တင္ဘာသာျဖစ္ျငား ေသာ္လည္း လက္တင္ဘာသာစကားကို ယေန႕ေျပာဆိုသံုးစြဲေနမည္ဆိုလွ်င္ လူတန္းစားအားလံုး နားလည္ဖို႕ရန္မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ထိုနည္းတူစြာပင္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာဆိုသံုးစြဲခဲ့ေသာ မဂဓဘာသာျဖင့္သာလွ်င္ သူ၏ဓမၼတို႕ကို ထိန္းသိမ္းရန္, ေစာင့္ေရွာက္ရန္, စနစ္တက် စုစည္း သီကံုးထားရန္ သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ၊ သုိ႔မဟုတ္ ဒီဃ၊ မစၨ်ိမ၊ ခုဒၵက စသည္အားျဖင့္ ကန္သင္း ကန္ေဘာင္ခတ္၍ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္းရန္ လမ္းညႊန္မွာၾကားဆံုးမေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ လက္တင္ဘာသာကဲ့သို႕ ပညာတတ္ လူနည္းစုတို႕သာ သိရွိနားလည္ႏိုင္ေသာ သကၠတဘာသာျဖင့္ သူ၏ဓမၼကို ထိန္းသိမ္းရန္ကုိကား တားျမစ္ပိတ္ပင္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ ေရွးမူႏွင့္ အစဥ္အလာကို ျမတ္ႏိုးေတာ္မူၾကကုန္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ (ဓမၼ၀ိနယ)ကို ဗုဒၶ လက္ထက္ေတာ္က မူအတိုင္း ေရွးမူမျပတ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူလိုၾကကုန္ေသာ ေထရ၀ါဒီ သံဃာတို႕သည္ ဗုဒၶပါ၀စနတို႕ကို ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ပါဠိဘာသာ၊ မဂဓ ဘာသာျဖင့္သာလွ်င္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူခဲ့ၾကကုန္၏။ သို႕ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ပါဠိဘာသာ ကို Buddhist Language ဗုဒၶဘာသာဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေပသည္။
ျမတ္ဓမၼ၏ သေဘာတရားကို အရင္းအျမစ္ အႏွစ္ထိေအာင္ နားလည္တတ္ေျမာက္လိုလွ်င္ ပါဠိ၊ မဂဓဘာသာကို အရင္းအျမစ္ အႏွစ္ထိေအာင္ သင္ရမည္သာျဖစ္သည္။ အရင္းအျမစ္အႏွစ္ထိေအာင္ မသင္ၾကားႏိုင္လွ်င္၊ မတတ္ေျမာက္လွ်င္ ဓမၼရသ၊ ၀ိမုတိ္ၱရသတို႕ကို အျပည့္အ၀ ခံစားႏိုင္ၾကမည္မဟုတ္ေပ။ သာသနာႏွစ္ ၅၅၀ ခန္႕က သဗၺတ္ၳိ၀ါဒီဂိုဏ္းသားတို႕ ပါဠိဘာသာကို သကၠတဗုဒၶဘာသာသို႕ ျပန္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ ထိုဂိုဏ္းသားတုိ႕၏ သကၠတဘာသာသည္ ေျမာက္ပိုင္းမဟာယာနဂိုဏ္းသားတို႕၏ ဗုဒၶ၀ါဒ ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္ေလသည္။ ပါဠိမွ သကၠတ၊ သကၠတမွ တရုတ္ဘာသာသို႕ အဆင့္ဆင့္ ဘာသာျပန္ၿပီးမွ ဗုဒၶဓမၼကို ရရွိၾကကုန္ေသာ တ႐ုတ္၊ ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႕သည္ ယေန႕ေခတ္၌ ေထရ ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာဘက္ကို ဦးလွည့္လာေနၾကသည္မွာ က်ဴေတာထဲကလူေတြ ကၽြန္းေတာဘက္သို႕ ေရႊ႕ေျပာင္းေနၾကသည္ႏွင့္တူ၏။
ထို႕ေၾကာင့္ ယေန႕ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ျမတ္ဓမၼ၏ အရင္းအျမစ္ အႏွစ္တို႕ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မိမိေပါက္ေပါက္ တတ္ကၽြမ္းနားလည္ဖို႕ရန္ ပါဠိတကၠသိုလ္ေက်ာင္း တိုက္ႀကီးမ်ားကို တည္ေဆာက္သင္ၾကား ပို႕ခ်ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေထရ၀ါဒတို႕၏ မူစနစ္ကား ကၽြန္းေတာမွ ကၽြန္းေတာသို႕ ျဖစ္၏။ ကၽြန္းေတာမွ က်ဴေတာသို႕ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္း။ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သို႕ ဗုဒၶသာသနာေရာက္ခဲ့သည္မွာ ပါဠိဘာသာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာ ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္၀န္းလံုးသို႕ ဗုဒၶသာသနာျပန္႕ပြားသြားျခင္းမွာလည္း ပါဠိဘာသာျဖင့္ သာလွ်င္ ျပန္႕ပြားသြားျခင္းျဖစ္၏။ ေထရ၀ါဒီတို႕၏ သဂၤါယနာ (၆)တန္သည္ ပါဠိဗုဒၶဘာသာကို (၆) ႀကိမ္တိုင္တိုင္ အတည္ျပဳ (ထပ္မံအတည္ျပဳ) Reconfirm သို႕မဟုတ္ Recommend ျပဳလုပ္ေတာ္ မူၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယေန႕ ကမၻာ့ဗုဒၶဘာသာနယ္ေျမ၌ ျမန္မာ့ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ေရွ႕တန္းေနရာ မွာ ေရာက္ရွိေနျခင္းသည္ ျမန္မာ့ေထရ၀ါဒ ပါဠိစာေပ သင္ၾကားေရးစနစ္၏ ထိေရာက္မႈေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ သီဟိုဠ္၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႕၌ အဘိဓမၼာ သင္ၾကားနည္းစနစ္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ၀ိနည္း(၅)က်မ္း ေပါက္ေရာက္ေအာင္ သင္ၾကားသည့္စနစ္လည္း မရွိေတာ့ပါ။ ၀ိနည္း၌ ပါတိေမာကၡ၊ အဘိဓမၼာ၌ အဘိဓမၼတၳသဂၤဟ၊ သုတၱန္၌ သုတၱသဂၤဟမွ်ေလာက္သာ သင္ၾကားသည့္ စနစ္သို႕ ေရာက္ေနၾကၿပီျဖစ္ရာ နိဗၺာန္ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး၏ တံခါး၀ဆီသို႕ ေကြ႕ေကာက္ရွည္လ်ားစြာ ေဖာက္ထားေသာလမ္းေပၚ၌ (အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဒိ႒ိ) ခ်ဳံျမက္ေပါင္းတို႕ ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ ေနရာ၀ယ္၊ အေပၚယံခ်ဳံႏြယ္ကေလးမ်ားကို အသာႏွင္၍ နိဗၺာန္တံခါး၀ကို လမ္းထိပ္မွ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လွမ္းေမွ်ာ္၍ လမ္းလြဲသြားၾကကုန္ေသာ သံသရာခရီးသည္မ်ား ျဖစ္ၾကေလကုန္ၿပီဟုဆိုလွ်င္ မွားအံ့မထင္။

မည္သည့္ဘာသာစကားကိုမွ် မၾကားရဘူးေသာ ကေလးစသည္တို ့မွာ မဂဓဘာသာကို မသင္ၾကားရပဲ အလိုလိုတတ္လာေၾကာင္း စသည္။ဤဘာသာစကားသည္သာ မူလဘူတၿဖစ္ေၾကာင္း အရိယာေဝါဟာရၿဖစ္ေၾကာင္း သေမၼာအ႒ကထာ၌ မိန္ ့ဆိုထားသည္။

ရည္ညႊန္း။(ကူးယူ)

(၁)သီတဂူဆရာေတာ္။ေခတ္မွီပါဠိသင္ၾကားနည္းစနစ္ျဖင့္ နိဗၺာန္တံခါး ေခါက္ၾကပါစို႕။
(၂)ဆရာၾကီးဦးၾကည္။

အားကိုးရာတရား။

၁။ခႏၶာကိုယ္တြင္ သတိယွဥ္၊ မွန္ပင္ ႐ွဳၾကည့္ေသာ္။
၂။ေဖာက္ၿပန္ေၿပာင္းလဲ မ်ိဳးစုံပဲ မလြဲဥာဏ္၌ေပၚ။
၃။ဆက္၍ ႐ွဳၿပန္ပ်က္သည္မွန္ ဧကန္ေတြ ့လိမ့္ေနာ္။
၄။ေဖာက္ၿပန္ပ်က္စီး သိပ်က္စီး ဆက္ၿပီးသိပါေသာ္။
၅။ဤကိုယ္ခႏၶာ အားကိုးရာ၊ဘယ္မွာ ႐ွိလိမ့္ေနာ္။
၆။ဓမၼသရဏာ ၿမတ္ဗုဒၶါ ေဟာကာညႊန္ၿပေသာ္။
ရ။ေဖာက္ၿပန္ၿပီးပ်က္ သိၿပီးပ်က္ ဥာဏ္တက္ခါမ်ားေနာ္။
၈။အားကိုးမရ သဘာဝ စိတ္ခ်သိေနေသာ္။
၉။ဤသို ့သိရာ ေယာဂီမွာ ရရာအားကိုးေနာ္။
၁၀။အတၱဒီပ သုတ္အရ ဗုဒၶမိန္ ့ခြန္းေတာ္။

အရိယာ၏ မဟာပစၥေဝကၡဏာ ၇ခ်က္။(ေကာသမိၻရသုတ္)

၁။ညစ္ညဴးမွန္စြာ၊ ကိေလသာ ထိုခါၿဖစ္ေပၚ၏။
ၿဖစ္ေလေသာအခါ ၿမန္မၾကာ ၿငိမ္းရာ ခႏၶာၾကည့္။
၂။ၿဖစ္ပ်က္႐ွဳရာ အရိယာ မွန္စြာ ၿငိမ္းေအး၏။
ငါသည္ တမူ႐ွဳတတ္သူ ထို ့တူၿငိမ္းမည္သိ။
၃။ဗုဒၶၿမတ္စြာ သာသနာ အရိယာအမွန္႐ွိ။
သာသနာၿပင္ပ မဂ္လမ္းစ မုခ်မရဘိ။
၄။သူေတာ္သူၿမတ္ ၿပစ္အာပတ္ ၿဖစ္လတ္ရံခါ႐ွိ။
ၿဖစ္မွန္းသိလွ်င္ ၿမန္စြာပင္ ၿပစ္စင္ကုစား၏။
၅။ေလာကလူ ့ဘုံ မႉမ်ဳိးစုံ တိုက္ဆုံၿဖစ္ေသာ္႐ွိ။
သီလသမာ ဓိပညာ မွန္စြာမခိုက္ထိ။
၆။ဝဋ္မွထြက္ရာ ၿမတ္သစၥာ ထိုခါေဟာေလ၏။
စိတ္ထဲဝမ္းထဲ မွတ္ယူစြဲ ဥာဏ္ၿမဲနာယူဘိ။
၇။ပရမတ္တရား နာမွတ္သား ေတြ ့ၿငားခႏၶာၾကည့္။
ေတြ ့ေလသိေလ ဝမ္းေၿမာက္ေပ၊ စိတ္ေန ခ်မ္းေအး၏။

ပရမတ္သိၿမင္ ေယာဂီ႐ွင္ကား ကိုယ္တြင္႐ွဳၾကည့္ သစၥာသိ၍၊ လက္႐ွိခႏၶာ ေဖာက္ၿပန္စြာသား သကၠာဒိ႒ိမွားယြင္းဘိေၾကာင့္၊ ငါသိငါၿမင္ စိတ္အထင္ကို မဂ္လွ်င္ဥာဏ္စ ပထမၿဖင့္ ပယ္ခ်သတ္ၿပီး အရိယာၾကီးကား ခရီးမဂ္ေထာက္ ေရာက္မေရာက္ကို ႏွုိင္းေထာက္ ခ်င့္ၾကည့္ ေကာသမိၻယ သုတ္အရလွ်င္ မုခ်သိႏုိင္ ဥာဏ္လက္ကိုင္သည္ ပိုင္ပိုင္ၿမင္သိခႏၶာတည္း။

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ဘၾကီးဘုန္းၾကီး(၂)

ဆရာၾကီးဦးၾကည္၏ တရားမ်ားႏွင့္ ေအာင္ပီဗ်တို ့ မေတြ့ခင္က ဘၾကီးဘုန္းၾကီးစြမ္းသမွ် ကို အားကိုးတၾကီး ခိုလႈံခဲ့ရပါသည္။ စာေရးသူမွ သမထလုပ္ငန္းမ်ားမွ ဝိပႆနာကို သေဘာေပါက္လာပုံ ကို ၿပန္လည္တင္ၿပလို၍ ဆရာၾကီးဦးၾကည္ေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးအေၾကာင္းမ်ားကို ထည့္သြင္းမိပါေၾကာင္း။

နဂါးတို႔၏ ပင္ကိုယ္အသြင္ မစြန္႔ႏိုင္ျခင္း ဒုကၡမ်ိဳး၅-ပါး။ ။
(၁) နဂါးအခ်င္းခ်င္း ေမထုန္မႈုျပဳေသာအခါ၊
(၂) လံုး၀ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာအခါ၊
(၃) ပဋိသေႏၶယူစဥ္အခါ၊
(၄) အေရေဟာင္းစြန္႔ေသာအခါ၊
(၅) ေသလြန္ေသာအခါတို႔၌ မူလနဂါး၏ ကိုယ္ခႏၶာပင္ ျဖစ္၏။

နဂါးမ်ိဳး ၇-ပါး။ ။
ဂဠဳန္ငွက္ေဘးမွ ကင္းေ၀းေသာ နဂါးမ်ားဟူလို။
(၁) ပဏီတ တရာ-ဇလာဗုဇ, ဂဗၻေသယ်က, ဥပပါတိက, ဟုဆိုအပ္ေသာ မိမိတို႔ဇာတ္သေဘာအားျဖင့္ ျမတ္ေသာ နဂါးတို႔လည္း တမ်ိဳး၊
(၂) ကမၺလႆ တရာ-နဂါးစစ္သူၾကီး, စစ္ဗိုလ္မႉး, စစ္ဘုရင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကမၺလနဂါး, အႆတရ နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၃) ဓတရ႒ာ-ဓတရ႒မည္ေသာ နဂါးဘုရင္တို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၄) သတၱ သိဒႏၲရ ၀ါသိေနာ- ေတာင္စဥ္သီဒါ မဟာသမုဒၵရာ၌ ေနၾကကုန္ေသာ နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၅) ပထ၀ိ႒ကာ-ေျမအတြင္း၌ မွီတင္းပုန္းေအာင္းကာ ေနေလ့ရွိၾကကုန္ေသာ ေျမေအာင္းနဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၆) ပဗၺတ႒ကာ-ေတာင္ေခါင္း ေတာင္တြင္း၌ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ေတာင္တြင္းနဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး၊
(၇) ၀ိမာန႒ကာ-ေဘာဂ၀တီ နဂါးျပည္၌ ေရႊေငြဗိမာန္ စံအိမ္ပ်ံျဖင့္ ဇိမ္ခံေပ်ာ္ပါး၍ ေနၾကကုန္ေသာ နတ္နဂါးတို႔လည္းတမ်ိဳး။

နဂါးမ်ိဳး ၁၁၂၄-ပါး၊ တနည္း။ ။
က႒မုခ, ပုတိမုခ, အဂၢိမုခ, သတၳမုခ, ေခၚ နဂါး ေလးပါးကိုတည္၊
ဒ႒၀ိသ, ဒိ႒၀ိသ, ဖု႒၀ိသ, ၀ါတ၀ိသ, ေခၚ အဆိပ္မ်ိဳး ၄-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၁၆-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္၊ အာဂဒ၀ိသေနာေဃာရ၀ိသ, ေနာအာဂဒ၀ိသ ေဃာရ၀ိသ,
့အာဂဒ၀ိသစေဃာရ၀ိသ, ေနာအာဂဒ၀ိသစ နေဃာရ၀ိသ, ေခၚ အဆိပ္မ်ိဳး ၄-ပါးႏွင့္ ထပ္ေျမႇာက္ ၆၄-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္ ေယာနိမ်ိဳး ၄ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၂၅၆-ပါးရ၏၊ ၎င္းကိုတည္ ေရေန, ၾကည္းေန ၂-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ ၅၁၂-ပါးရ၏၊
၎င္းကိုတည္ ၊ ကာမ႐ူပီ, အကာမ႐ူပီ ေခၚ စည္းစိမ္ရွိမဲ့ ၂-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္ေသာ္ နဂါးမ်ိဳးေပါင္း ၁၀၂၄-ပါးရ၏။

့တခုေသာမိုးရြာသည့္ ညခင္းအခ်ိန္တြင္ ဘၾကီးဘုန္းၾကီးက စိတ္လိုလက္ရၿဖင့္ "ေအးကြ၊ေအာင္ပီဗ်ေရ..... ေဟာဒီ ပုတီးကိုပီပီၿပင္ၿပင္စိပ္၊ နဂါးမင္း အေစာင့္ အေ႐ွာက ္ရတယ္ကြ" ဟုဆိုလာပါသည္။ထိုအခါ......

ဆက္လက္ေဖာ္ၿပပါမည္။
ရည္ညြန္း။
ဆရာၾကီးဦးၾကည္
သုေတသနႏွင့္သ႐ုပ္ၿပအဘိဓၶာန္။

ဗုဒၶဘုရား၏ေနာက္ဆုံးမိန္ ့ခြန္းေတာ္။

ဟႏၵဒါနိ ဘိကၡေဝ အာမႏၲ ယာမိ ေဝါ ဝယ ဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၼာေဒထ။

ဘိကၡေဝ=ခ်စ္သားခ်စ္သမီးတို ့
ဟႏၵဒါနိ=ယခုအခါ
ေဝါ=သင္ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို ့အား
အာမႏၲယာမိ= ငါဘုရားေနာက္ဆုံးေခၚေတာ္မူ၏။
သခၤါရာ=႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး သခၤါရတရားတို ့သည္
ဝယဓမၼာ=ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာ႐ွိကုန္၏
အပၸမာေဒန=မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားႏွင့္
သမၸာေဒထ=ၿပည့္စုံရစ္ၾက
သမၸာေဒထ=ကိုယ္စီကိုယ္ငွၿပည့္စုံရစ္ၾက ။

ဘုရားဗုဒၶ၊ မိန္ ့ဟၿမြက္ေခၽြ။
ေနာက္ဆုံးစကား မွာၾကားခဲ့ေပ။
႐ုပ္နာမ္ သခၤါရ၊ ဝယဓေမၼ၊
သတိထားပြား မ်ားရစ္ၾကေလ။

ေဝဒနာ

ခ်မ္းသာေတြ ့ၿငား၊ခံစားခ်ိန္မွာ၊အာ႐ုံဝတၱဳ၊ ေပါင္းစုလို ့သာ၊ ခံစားၿပီးပ်က္ ေရပြက္ပမာ၊ ငါခံစား ထင္မွား ဒိဠိသာ။ ဆင္းရဲေတြ ့လဲ၊ ပ်က္ၿမဲမွန္စြာ၊ သူငါမဟုတ္၊ နာမ္ ႐ုပ္ႏွစ္ၿဖာ၊ သဘာဝထဲ၊ ငါလဲမပါ၊ မွန္စြာၾကည့္၊ ဥာဏ္သိ ေဝဒနာ။ ခံစားခ်က္က၊ ေဝဒနာကၡႏၶာ၊ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ ဘာပဲေတြ ့လာ၊ ေဝဒနာ႐ွဳ၊ ပ်က္မွဳေသခ်ာ၊ ႐ွဳပါမွ အနိစၥဥေပကၡာ။

ဆရာၾကီးဦးၾကည္အား ဦးထိပ္ထားလ်က္